Hạ Long Bay (Vietnamese: Vịnh Hạ Lo

Hạ Long Bay (Vietnamese: Vịnh Hạ Long, About this sound listen, literally: "descending dragon bay") is a UNESCO World Heritage Site, and a popular travel destination, located in Quảng Ninh Province, Vietnam. Administratively, the bay belongs to Hạ Long City, Cẩm Phả town, and part of Vân Đồn District. The bay features thousands of limestone karsts and isles in various sizes and shapes. Hạ Long Bay is a center of a larger zone which includes Bái Tử Long bay to the northeast, and Cát Bà islands to the southwest. These larger zones share similar geological, geographical, geomorphological, climate, and cultural characters.
Hạ Long Bay has an area of around 1,553 km2, including 1,960–2,000 islets, most of which are limestone. The core of the bay has an area of 334 km2 with a high density of 775 islets.[1] The limestone in this bay has gone through 500 million years of formation in different conditions and environments. The evolution of the karst in this bay has taken 20 million years under the impact of the tropical wet climate.[2] The geo-diversity of the environment in the area has created biodiversity, including a tropical evergreen biosystem, oceanic and sea shore biosystem.[3] Hạ Long Bay is home to 14 endemic floral species[4] and 60 endemic faunal species.[5]
Historical research surveys have shown the presence of prehistorical human beings in this area tens of thousands years ago. The successive ancient cultures are the Soi Nhụ culture around 18,000–7000 BC, the Cái Bèo culture 7000–5000 BC[6] and the Hạ Long culture 5,000–3,500 years ago.[7] Hạ Long Bay also marked important events in the history of Vietnam with many artifacts found in Bài Thơ Mout, Đầu Gỗ Cave, Bãi Cháy.[7]
500 years ago, Nguyễn Trãi praised the beauty of Hạ Long Bay in his verse Lộ nhập Vân Đồn, in which he called it "rock wonder in the sky".[8] In 1962, the Ministry of Culture, Sports and Tourism of North Vietnam listed Hạ Long Bay in the National Relics and Landscapes publication.[9] In 1994, the core zone of Hạ Long Bay was listed by UNESCO as a World Heritage Site according to criterion vii, and listed for a second time according to criterion viii.[10]

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ฮาลองเบย์ (เวียดนาม: Vinh Ha Long, เกี่ยวกับเสียงนี้ฟังตัวอักษร: "มังกรอ่าวลง") เป็นมรดกโลกและสถานที่ท่องเที่ยวที่เป็นที่นิยมอยู่ในยูโรใน Quang Ninh จังหวัดเวียดนาม การปกครองอ่าวเป็นของฮาลองซิตี้เวบแคมผาเมืองและเป็นส่วนหนึ่งหรือđơnอำเภอ คุณสมบัติอ่าวหรือเขาหินปูน duizendtallen และเกาะในขนาดและรูปร่าง verschillende ฮาลองเบย์เป็นศูนย์กลางหรือพื้นที่ขนาดใหญ่ที่เที่ยวบิน Bai Tu ลองเบย์ไปทางทิศเหนือและหมู่เกาะแคทบาไปทางทิศใต้ โซนเหล่านี้ร่วมกันมีขนาดใหญ่คล้าย 'ทางธรณีวิทยาทางภูมิศาสตร์ geomorphological สภาพภูมิอากาศและตัวอักษรวัฒนธรรม.
ฮาลองเบย์มีพื้นที่ประมาณ 1,553 กิโลเมตร 2, waaronder 1.960-2.000 เกาะเล็กเกาะน้อย Musts หรือว่าเป็นหินปูน หลักของอ่าวมีพื้นที่ 334 กิโลเมตร 2 ที่มีความหนาแน่นสูงของเกาะเล็กเกาะน้อย 775. [1] หินปูนในอ่าวนี้ได้ผ่าน 500 ล้านปีที่ผ่านมาของการก่อตัวในสภาวะที่แตกต่างกันและสภาพแวดล้อม วิวัฒนาการของหินปูนในอ่าวนี้มีงาน 20 ล้านปีภายใต้ผลกระทบของสภาพภูมิอากาศเขตร้อนกฎหมาย. [2] ทางภูมิศาสตร์ความหลากหลายของสภาพแวดล้อมในพื้นที่ได้สร้างความหลากหลายทางชีวภาพ waaronder Biosystem ป่าดิบเขตร้อนมหาสมุทรและชายฝั่งทะเล Biosystem . [3] ฮาลองเบย์เป็นบ้าน 14 ชนิดดอกไม้ถิ่น [4] และ 60 สายพันธุ์ถิ่น Faunal. [5]
การสำรวจวิจัยประวัติศาสตร์พอร์ตแสดงให้เห็นการปรากฏตัวของมนุษย์ก่อนประวัติศาสตร์ในห่วงโซ่พื้นที่นี้หรือปี duizendtallen ที่ผ่านมา วัฒนธรรมโบราณต่อเนื่องเป็นวัฒนธรรมซอยนูรอบ 18.000-7,000 BC วัฒนธรรม Cai Beo 7000-5000 ปีก่อนคริสตกาล [6] และวัฒนธรรมฮาลอง 5.000-3.500 ปีที่ผ่านมา. [7] ฮาลองเบย์เสียชีวิตเหตุการณ์สำคัญในประวัติศาสตร์การทำเครื่องหมาย หรือเวียดนามที่มีหลายสิ่งประดิษฐ์ที่พบในใบ Tho มอลต์, ด้านบนของหน้าไปถ้ำ Bai Chay. [7]
500 ปีที่ผ่านมาเหงียนไตรยกย่องความงามของฮาลองเบย์ในข้อของเขาแท้จริงสู่ระบบของđơnในว่าเขาเรียกมันว่า "ร็อคที่น่าแปลกใจ ในท้องฟ้า ". [8] ในปี 1962 กระทรวงวัฒนธรรมกีฬาและการท่องเที่ยวทางภาคเหนือของเวียดนามระบุไว้ฮาลองเบย์ในพระธาตุแห่งชาติและสิ่งพิมพ์ภูมิทัศน์. [9] ในปี 1994 พื้นที่หลักของฮาลองเบย์ได้รับการระบุไว้ใน ยูเนสโกให้เป็นมรดกโลก volgens เกณฑ์ vii และระบุว่าเป็นครั้งที่สองเพื่อ volgens viii เกณฑ์. [10]